at syempre ginulo mo na naman ang mundo ko.
o baka iniisip ko na naman ito.
ano bang nangyare?
sinabayan mo lang naman ak umuwe, ginulo mo pa yung buhok. pinalo tuloy kita
parang feeling ko nga lahat ng asar ko seyo, ibinuhos ko dun sa pagpalo ko.
ewan ko ba. hindi ko alam kung anong gusto mo mangyare.
cguro naguguluhan ka ren sa akin.
alam ko na regalo seyo sa xmas. isang case ng red horse. sana naman pagkatapos nun, masabi mo na ang gusto mong masabe.
or magliwanag ang buhay para may sense na tayo sa isa't isa
ewan ewan
one thing i know is sure. balik tayo ulet sa dati. barkada na tayo ulet, kc nagugulo mo na yung buhok ko at napapalo na kita.
masaya na ako nun.
bahala ka na nga.
Monday, November 27, 2006
Monday, November 20, 2006
may isang tao ako na-miss
may isang tao akong na-miss.
kung alam ko lang sana kung paano basahen ang takbo ng isip nia
ewan ko.
sana sigurado ka sa mga sinabe mo. ay male sana pala seryoso ka sa sinabe mo, kase sobrang gusto na talaga kita paniwalaan. sobrang abot langit na ang dasal ko at gusto kitang paniwalaan.
sana hindi lang hangang salita. sana may kasamang effort. pasensya ka na demanding ako. gusto ko kase ng atensyon mula sa iyo.
ewan. kainis ang senti ko tuloy.
ikaw kc.
minsan naitatanong ko tuloy sa sarili ko bakit kailangan effort lahat.
bakit hinde pwedeng maayos naten ng ganun na lang.
hindi ba pwedeng magising na lang tayo, na prehas tayong masaya. kahet hindi mind rockin hapiness. yung masaya lang na may peace of mind.
it's been a year. nothing's happening or maybe there has been little improvement. minsan isang daan beses ko na tinatanong ang sarili kong bakit nag pupumilit akong hintayen ka, hintayen ka na magkaroon ng "balls" to actually do something about what youre saying.
or worst come to worst... i had the wrong impression or maybe i wasn't good enough in realizing everything was just the effect of the ethanol that we have ingested.
you see, it simple. it's either there is something or nothing. para yang black or white eh. hindi ako naniniwalng may gray zone...
tama b?
but still...may energy pa akong maghintay. so dito lang ako. literally praying. literally waiting
kung alam ko lang sana kung paano basahen ang takbo ng isip nia
ewan ko.
sana sigurado ka sa mga sinabe mo. ay male sana pala seryoso ka sa sinabe mo, kase sobrang gusto na talaga kita paniwalaan. sobrang abot langit na ang dasal ko at gusto kitang paniwalaan.
sana hindi lang hangang salita. sana may kasamang effort. pasensya ka na demanding ako. gusto ko kase ng atensyon mula sa iyo.
ewan. kainis ang senti ko tuloy.
ikaw kc.
minsan naitatanong ko tuloy sa sarili ko bakit kailangan effort lahat.
bakit hinde pwedeng maayos naten ng ganun na lang.
hindi ba pwedeng magising na lang tayo, na prehas tayong masaya. kahet hindi mind rockin hapiness. yung masaya lang na may peace of mind.
it's been a year. nothing's happening or maybe there has been little improvement. minsan isang daan beses ko na tinatanong ang sarili kong bakit nag pupumilit akong hintayen ka, hintayen ka na magkaroon ng "balls" to actually do something about what youre saying.
or worst come to worst... i had the wrong impression or maybe i wasn't good enough in realizing everything was just the effect of the ethanol that we have ingested.
you see, it simple. it's either there is something or nothing. para yang black or white eh. hindi ako naniniwalng may gray zone...
tama b?
but still...may energy pa akong maghintay. so dito lang ako. literally praying. literally waiting
malapit na matapos ang buhay ko na alipin sagigilid!
matagal ding panahon na natigil akong magsulat.
biruin mo may six months din ang lumipas ng huli kong entry
what has been happening to me?
ewan! feeling ko aliping sagigilid ako. sa ospital ikaw ang pinaka mababang uri ng tao sa mundo, pero pagdating ko naman sa bahay sobrang parang prinsesa ang turing.
kaya nga minsan hindi maiwasan hindi maging mayabang sa mga taong wala namang kinalaman sa tunay na sitwasyon ko
ewan, isa lang ang natutunan ko ng maige at nahirapan ako talaga akong idevelop.
eto ang pagiging pasensyoso
pasensyoso sa patient, sa ka grupo, at sa mga katarabaho ko na minsan talaga namang alila ang turing sa iyo
pero kung tutuusin, masaya cia.
mahirap pero masaya
marame akong natutunan. marame akong natuklasan, mas naging mature ako. mas naging magastos. hehehe
mahirap maging alipin. pero alam ko pag natapos ito masarap namnamin ang pinaghirapang abutin.
alam ko pagkatapos ng lahat ng ito, may ngiti na mamumutawi sa aking labi.
biruin mo may six months din ang lumipas ng huli kong entry
what has been happening to me?
ewan! feeling ko aliping sagigilid ako. sa ospital ikaw ang pinaka mababang uri ng tao sa mundo, pero pagdating ko naman sa bahay sobrang parang prinsesa ang turing.
kaya nga minsan hindi maiwasan hindi maging mayabang sa mga taong wala namang kinalaman sa tunay na sitwasyon ko
ewan, isa lang ang natutunan ko ng maige at nahirapan ako talaga akong idevelop.
eto ang pagiging pasensyoso
pasensyoso sa patient, sa ka grupo, at sa mga katarabaho ko na minsan talaga namang alila ang turing sa iyo
pero kung tutuusin, masaya cia.
mahirap pero masaya
marame akong natutunan. marame akong natuklasan, mas naging mature ako. mas naging magastos. hehehe
mahirap maging alipin. pero alam ko pag natapos ito masarap namnamin ang pinaghirapang abutin.
alam ko pagkatapos ng lahat ng ito, may ngiti na mamumutawi sa aking labi.
Monday, June 12, 2006
Sunday, May 21, 2006
isang masayang pabaon ng kahapon
simple lang naman ang nangyari kagabe.
kahapon ko ulit nakita ang mag HS friends ko.
masaya. makulit. madameng halakhakan. nandun den ang mga minsang pagbabangit ng mga sad moments ng buhay pero mas lamang ang mga ngiti at hagikgik. mas lamang nag mga ngiti
isa itong magandang pabaon sa akin bago ko simulan ang tinatawag na hell rotation sa clerkship.
ang medicine rotation...ewan
bahala na sa june.
basta ngayon masaya ako. at babaunin ko ang mga alaalang ito para may pgkuhanan ng lakas at pag asa...ewan...ewan
kahapon ko ulit nakita ang mag HS friends ko.
masaya. makulit. madameng halakhakan. nandun den ang mga minsang pagbabangit ng mga sad moments ng buhay pero mas lamang ang mga ngiti at hagikgik. mas lamang nag mga ngiti
isa itong magandang pabaon sa akin bago ko simulan ang tinatawag na hell rotation sa clerkship.
ang medicine rotation...ewan
bahala na sa june.
basta ngayon masaya ako. at babaunin ko ang mga alaalang ito para may pgkuhanan ng lakas at pag asa...ewan...ewan
Wednesday, February 22, 2006
at muling nagbabalik si gundina
Ano na nga ba ang bago ngayon sa buhay ko. madame.
ang nakalipas na dalawang linggo ng buhay ko ay iginugol s apagapasok sa eskwelahan. Walang palya na pumasok mula alas otso ng umaga hanggang alas singko ng hapon. Samahan mo pa ng mga mahabang pagsusulit sa mga bagay na inaral ngayon at noong mga nakalipas na taon. At idagdag mo pa ang takot at pag -iisip na kailangan kong ipas ang mga ito dahil dito nakasalalay ang katuparan ng aking pagtatapos sa kursong ito, na dalawang taon pa mula ngayon.
ang buhay parang maiihahalintulad ko sa mga long exams. paulit-ulit lang ang mga tanong pero iba-iba nag sagot ko, parang sa buhay ko paulit-ulit ang tema ng problema pero para bang iba-iba ang solusyong naiisipko sa oras na makaharap ko sila.
ewan ko. paulit -ulit din akong nabibigo, nagtatagumpay, nanghihinayang at nagpapasalamat.
madrama na ba. sa estado ng buhay ko ngayon iisa lang ang napatunayan ko. Na minsan pala sa buhay ng tao possible mangyaring parang telenovela ang buhay. Na minsan inakala kong eksaheradong pagtanggap ng mga pangyayari sa mga bagay bagay na dumarating ay sadyang natural na reaksyon ng isang taong binabalot ng samo'tsaring damdaming, may katotohanan at katuturan sa mga oras na iyon.
Ang mga bagay na mababaw sa aking pandinig at inakala kong madaling solusyonan, ay hindi pala ganun kadaling harapin sa oras na ikaw ay kanyang salubungin.
Ngunit hindi ito ang "drama" ng buhay, hindi isang palabas na puro luha at paminsan minsang tuwa ang naiidudulot.
Hindi ko ren alam ang tawag. Hindi ko alam kung paano ko siya bibigyang saysay para lubos ninyo akong maunawaan.
Ang tangi kong nalalaman at pinaniniwalaaan ay ang pag-asang hinid man umayon sa akin mga pangyayari ngayon, pero maaring bukas...may pag-asang ang langit ay muling ngingiti at babati ng isang magandang umaga bitbit ang isang toneladang pag-asa
bukas ayos na ito...bukas lilipas den ito.
marameng salamat!
ang nakalipas na dalawang linggo ng buhay ko ay iginugol s apagapasok sa eskwelahan. Walang palya na pumasok mula alas otso ng umaga hanggang alas singko ng hapon. Samahan mo pa ng mga mahabang pagsusulit sa mga bagay na inaral ngayon at noong mga nakalipas na taon. At idagdag mo pa ang takot at pag -iisip na kailangan kong ipas ang mga ito dahil dito nakasalalay ang katuparan ng aking pagtatapos sa kursong ito, na dalawang taon pa mula ngayon.
ang buhay parang maiihahalintulad ko sa mga long exams. paulit-ulit lang ang mga tanong pero iba-iba nag sagot ko, parang sa buhay ko paulit-ulit ang tema ng problema pero para bang iba-iba ang solusyong naiisipko sa oras na makaharap ko sila.
ewan ko. paulit -ulit din akong nabibigo, nagtatagumpay, nanghihinayang at nagpapasalamat.
madrama na ba. sa estado ng buhay ko ngayon iisa lang ang napatunayan ko. Na minsan pala sa buhay ng tao possible mangyaring parang telenovela ang buhay. Na minsan inakala kong eksaheradong pagtanggap ng mga pangyayari sa mga bagay bagay na dumarating ay sadyang natural na reaksyon ng isang taong binabalot ng samo'tsaring damdaming, may katotohanan at katuturan sa mga oras na iyon.
Ang mga bagay na mababaw sa aking pandinig at inakala kong madaling solusyonan, ay hindi pala ganun kadaling harapin sa oras na ikaw ay kanyang salubungin.
Ngunit hindi ito ang "drama" ng buhay, hindi isang palabas na puro luha at paminsan minsang tuwa ang naiidudulot.
Hindi ko ren alam ang tawag. Hindi ko alam kung paano ko siya bibigyang saysay para lubos ninyo akong maunawaan.
Ang tangi kong nalalaman at pinaniniwalaaan ay ang pag-asang hinid man umayon sa akin mga pangyayari ngayon, pero maaring bukas...may pag-asang ang langit ay muling ngingiti at babati ng isang magandang umaga bitbit ang isang toneladang pag-asa
bukas ayos na ito...bukas lilipas den ito.
marameng salamat!
Monday, December 26, 2005
maligayang pasko!
maligayang pasko sa lahat!
masaya ang pasko!
na kumpleto ko ang simbang gabe, yun nga ang out of the 9 masses, 3 du eh na late ako. di bale bawe na lang ako next time.
masayang simulan ang araw ng pagsisimba, ang ganda kc minsan ng sermon ng pari. hindi masyado toxic minsan parang sobrang applicable sa buhay hehehe
gusto ko lang masaya ako. hinde cia yung masyadong mind rockin hapiness, na tumatalon ka sa tuwa...
pero nandoon yung peace of mind
masaya lang. walang masyadong mabigat na dahilan. basta masaya!
thank you!
masaya ang pasko!
na kumpleto ko ang simbang gabe, yun nga ang out of the 9 masses, 3 du eh na late ako. di bale bawe na lang ako next time.
masayang simulan ang araw ng pagsisimba, ang ganda kc minsan ng sermon ng pari. hindi masyado toxic minsan parang sobrang applicable sa buhay hehehe
gusto ko lang masaya ako. hinde cia yung masyadong mind rockin hapiness, na tumatalon ka sa tuwa...
pero nandoon yung peace of mind
masaya lang. walang masyadong mabigat na dahilan. basta masaya!
thank you!
Wednesday, December 07, 2005
sakto!
"if pain must come, let it come now. For i have a life to live and i need to live it the best way possible. If he has to make a choice, may he make it now. Then i will either wait for him or forget him.
Waiting is painful. Forgetting is painful. But not knowing which to do is the worst kind of suffering."
- By the river piedra i sat down and wept, Paolo Coelho
Astig. Damang-dama ko.
Waiting is painful. Forgetting is painful. But not knowing which to do is the worst kind of suffering."
- By the river piedra i sat down and wept, Paolo Coelho
Astig. Damang-dama ko.
case conferrence ko bukas
kinakain ako ang ng kaba at takot para bukas.
ewan ko ba.
kaya ko ito. kaya ko. kahet parang nararamdaman kong kukutyain ako. kahet alam kong ipapahiya kame.
bahala na. basta gagawen ko
ewan ko ba.
kaya ko ito. kaya ko. kahet parang nararamdaman kong kukutyain ako. kahet alam kong ipapahiya kame.
bahala na. basta gagawen ko
Sunday, December 04, 2005
may kakaibang lungkot ang bumabalot sa akin
hindi ko talaga alam kung bakit ambigat ng feeling ko ngayon,
gusto ko isipeng hormonal ang problema ko pero parang hinde
ewan.
kakainis. andameng dapat gawen, tapusen, at isa ayos sa buhay ko
but i don't know where to start, i don't know which task should i do first.
burn out cguro ako.
tamad, natatamad, nayayamot.
bahala na bukas!
gusto ko isipeng hormonal ang problema ko pero parang hinde
ewan.
kakainis. andameng dapat gawen, tapusen, at isa ayos sa buhay ko
but i don't know where to start, i don't know which task should i do first.
burn out cguro ako.
tamad, natatamad, nayayamot.
bahala na bukas!
Thursday, December 01, 2005
ang eraserheads, si st. jude at si dr. a
nung isang araw galeng ako ng UP theater para panoorin ang album launching ng ultraelectromagnetic jam, eto yung album na compilations ng mga songs ng eheads pero iba't ibang banda ang kumunta. ASTIG! nakita ko pa c marcus at buddy. C buddy parang hinde tumatanda,ganun paren ang itsura.
ang galeng ng eheads, sobrang kakaiba ang impact nila sa music industry kc parang legend na cla. sayang nga lang at kinailangan nilang mag divorce.
ang naitura lang sa akin ng experience ng eraserheads eh ang importansya ng bakasyon at breaks.
sa buhay hinde ka pedeng sabak lang ng sabak. kailangan may mga panahon kang nagpapahinga, namumuhay ng walang problema. kc kung puro trabaho...masasayang ang buhay. mahihirapan ka ng mag-adjust sa paligid mo dahel na ren siguro sa stress, pressure, sa pagod at ka toxican.
hala! pano kaya yun, pag pinalad akong maging clerk..wala na akong baksyon. every other day na 36 hours duty....kayanin ko kaya yun. bahala na. ang hirap naman nun. ang toxic.
si. st. jude.
kanina nag mass ulet ako sa st. jude. cia yung patrion for the hopeless cases. bakit hopeless na ba ako? hahaha hopelessly inlove!
pucha kung sa sakto guy, hinde na suko na ko. kahit ata si st. jude di kaya ayusen yun. hanap na ako iba. hehehe
seriously, nag simba ako kay st. jude kc feeling ko kailangan ko ng huminge ng special divine intervention para mag patuloy ako sa landas na tinatahak ko. ang hirap kc eh. nakaka bobo actually mas nakakatanga kc pinagmumukha kang tanga ng paligid mo. parang andame ko pang kailangan malaman at maintindihan para maging karapat dapt sa buhay na to.. ang serious! hahaha basta prayer na lang kakampi ko.
at si dr. a
bukas ma meet ko ulet cia. umiyak ako dahel sa kanya. at sanan hinde na maulet iyon. ang hirap. ewan.
bye for now.
ang galeng ng eheads, sobrang kakaiba ang impact nila sa music industry kc parang legend na cla. sayang nga lang at kinailangan nilang mag divorce.
ang naitura lang sa akin ng experience ng eraserheads eh ang importansya ng bakasyon at breaks.
sa buhay hinde ka pedeng sabak lang ng sabak. kailangan may mga panahon kang nagpapahinga, namumuhay ng walang problema. kc kung puro trabaho...masasayang ang buhay. mahihirapan ka ng mag-adjust sa paligid mo dahel na ren siguro sa stress, pressure, sa pagod at ka toxican.
hala! pano kaya yun, pag pinalad akong maging clerk..wala na akong baksyon. every other day na 36 hours duty....kayanin ko kaya yun. bahala na. ang hirap naman nun. ang toxic.
si. st. jude.
kanina nag mass ulet ako sa st. jude. cia yung patrion for the hopeless cases. bakit hopeless na ba ako? hahaha hopelessly inlove!
pucha kung sa sakto guy, hinde na suko na ko. kahit ata si st. jude di kaya ayusen yun. hanap na ako iba. hehehe
seriously, nag simba ako kay st. jude kc feeling ko kailangan ko ng huminge ng special divine intervention para mag patuloy ako sa landas na tinatahak ko. ang hirap kc eh. nakaka bobo actually mas nakakatanga kc pinagmumukha kang tanga ng paligid mo. parang andame ko pang kailangan malaman at maintindihan para maging karapat dapt sa buhay na to.. ang serious! hahaha basta prayer na lang kakampi ko.
at si dr. a
bukas ma meet ko ulet cia. umiyak ako dahel sa kanya. at sanan hinde na maulet iyon. ang hirap. ewan.
bye for now.
Tuesday, November 15, 2005
ang nakakapagod kong buhay paminsan minsan
ang buhay ko minsan, nakakapagod.
hindi ko malaman kung paano patakbuhin.
kilala ko ang sarili ko, pero ang mga tao sa paligid ko minsan mahirap tantyahin.
mahirap mangapa ng damdamin, lalo na yung mga taong sa una pa lamang sarado na agad ang pintuan pati bintana para sa iyo.
wala namang problema sana, kaya kng manuyo at makisama. pero ang mas natatakot ako
mas natatakot ako sa sarili ko, pag nagasawa ako.
pag mas pinili ko na lamang mawalan ng kiber o paki alam sa mga tao sa paligid ko, sa sitwasyon ko.
kasi alam kong klahit anong pilit ko, ako naman ang pilit na magsasara ng sariling mundo
mahihirapang bumukas, ni pang unawa hindi ko na kayang ibigay.
nakakapagod kasing manuyo, makibagay.
mahirap. nakakapagod. nakakayamot. mabigat ang pakiramdam
kaya pag nangyari iyon, pasensyahan na lang.
sa ngayon kaya ko pa makibagay, makisabay.
pero pag nasagad na hanggang dulo
pasensya, alang samaan ng loob.
tulad mo, ako ren ay tao lamang.
hindi ko malaman kung paano patakbuhin.
kilala ko ang sarili ko, pero ang mga tao sa paligid ko minsan mahirap tantyahin.
mahirap mangapa ng damdamin, lalo na yung mga taong sa una pa lamang sarado na agad ang pintuan pati bintana para sa iyo.
wala namang problema sana, kaya kng manuyo at makisama. pero ang mas natatakot ako
mas natatakot ako sa sarili ko, pag nagasawa ako.
pag mas pinili ko na lamang mawalan ng kiber o paki alam sa mga tao sa paligid ko, sa sitwasyon ko.
kasi alam kong klahit anong pilit ko, ako naman ang pilit na magsasara ng sariling mundo
mahihirapang bumukas, ni pang unawa hindi ko na kayang ibigay.
nakakapagod kasing manuyo, makibagay.
mahirap. nakakapagod. nakakayamot. mabigat ang pakiramdam
kaya pag nangyari iyon, pasensyahan na lang.
sa ngayon kaya ko pa makibagay, makisabay.
pero pag nasagad na hanggang dulo
pasensya, alang samaan ng loob.
tulad mo, ako ren ay tao lamang.
Wednesday, November 09, 2005
ang pagiging socially responsible
med mission again.
saan daw? Talao-talao
quezon po iyon.
anong meron?
lahat andun. lahat ng gusto kong gawen andun.
kakapagod iyon, pero kaya.
sana hindi mapolitika.
sana maayos matatapos.
salamat sa pagkakataong ito.
saan daw? Talao-talao
quezon po iyon.
anong meron?
lahat andun. lahat ng gusto kong gawen andun.
kakapagod iyon, pero kaya.
sana hindi mapolitika.
sana maayos matatapos.
salamat sa pagkakataong ito.
Friday, November 04, 2005
ang part three
ang part three ay tungkol sa taong dapt naging kasama ko sa baclaran trip.
btw, it was bad trip after all. didn't push through.
the whole vacation, everytime na sumasagi yung idea sa isip ko...i will always end up with telling myself to have no expectations, no false hopes . pero maniniwala sa mga surprises na pedeng dumating sa buhay maybe not coming from him but from life itself.
malabokase cia eh. he is not permanently persistent. pasulpot-sulpot lang. and i don't understand kung ano ba talaga. he never said he is courting me. but his friends says he is. he is asking me out but malas lang talaga, wala pa natuloy sa mga balak namen. drawing kc yun eh.
nakaka alala lang pag gusto nia. pag nakakainom ata. hahaha
i don't know if he really is that torpe or just not that in to me.
kagabe, we were together with friends. sa bahay ng pinsan ko. me konte inuman. didn't drink kc pale pilsen ung ini-inom nila. he offered me a coke sakto. part pa naman ng diet ko ang hinde mag soft drink, pero hinde na ako nakahinde, nabili na nia. and helo, can i say no to him. No!
yesterday, was something. although not confirmed ang mga bagay bagay at hinde galeng sa kanya. Naconfirm ng mga friends nia. alam ko may something. i just know.
all of his friends na hinde ko kakilala, eh kilala ako at associated sa kanya. talk about something huh?
nakwento pa nia, yung bayaw joke nia sa kapatid ko.
maisip talaga akong tao, kaya ren siguro ganito ako.
actually, for the last three months hinde naman kame nagkikita eh. text lang. so it was my first time to see him again after three months. ang cute ng feeling. basta it was nice to see him smile. cute!
hindi ako kinikilig pero masaya ako.
but i know hanggang hinde confirmed alam ko na non-sense ang lahat ng ito. i have heard a lot of similar stories na katulad ng sa akin pero hinde maganda ang ending. It was all assumptions, making the girl on the loosing end.
i think 50-50 chance na pedeng sad ending ng istorya kong ito. but i will stay for a while, because i like what i i have now. i like this, even though i don't understand the full terms and condition of "this". kahet na ako lang ang nag-aassume na may "this". kc alam ko, pag wala namang nangyare magsasawa den ako.
i might get hurt i don't care, everybody gets hurt. lilipas den yung kung magkakataon.
i will just stay here for a while, still wait for surprises
malay ba naten na sa kakahintay ko sa kakupadan nia, makilala ko yung god's best ko
pedeng hinde cia...hehehe
basta
i know and understand perfectly the "this" situation i am into. i'll stay for a while.
well that's enough update for now.
btw, it was bad trip after all. didn't push through.
the whole vacation, everytime na sumasagi yung idea sa isip ko...i will always end up with telling myself to have no expectations, no false hopes . pero maniniwala sa mga surprises na pedeng dumating sa buhay maybe not coming from him but from life itself.
malabokase cia eh. he is not permanently persistent. pasulpot-sulpot lang. and i don't understand kung ano ba talaga. he never said he is courting me. but his friends says he is. he is asking me out but malas lang talaga, wala pa natuloy sa mga balak namen. drawing kc yun eh.
nakaka alala lang pag gusto nia. pag nakakainom ata. hahaha
i don't know if he really is that torpe or just not that in to me.
kagabe, we were together with friends. sa bahay ng pinsan ko. me konte inuman. didn't drink kc pale pilsen ung ini-inom nila. he offered me a coke sakto. part pa naman ng diet ko ang hinde mag soft drink, pero hinde na ako nakahinde, nabili na nia. and helo, can i say no to him. No!
yesterday, was something. although not confirmed ang mga bagay bagay at hinde galeng sa kanya. Naconfirm ng mga friends nia. alam ko may something. i just know.
all of his friends na hinde ko kakilala, eh kilala ako at associated sa kanya. talk about something huh?
nakwento pa nia, yung bayaw joke nia sa kapatid ko.
maisip talaga akong tao, kaya ren siguro ganito ako.
actually, for the last three months hinde naman kame nagkikita eh. text lang. so it was my first time to see him again after three months. ang cute ng feeling. basta it was nice to see him smile. cute!
hindi ako kinikilig pero masaya ako.
but i know hanggang hinde confirmed alam ko na non-sense ang lahat ng ito. i have heard a lot of similar stories na katulad ng sa akin pero hinde maganda ang ending. It was all assumptions, making the girl on the loosing end.
i think 50-50 chance na pedeng sad ending ng istorya kong ito. but i will stay for a while, because i like what i i have now. i like this, even though i don't understand the full terms and condition of "this". kahet na ako lang ang nag-aassume na may "this". kc alam ko, pag wala namang nangyare magsasawa den ako.
i might get hurt i don't care, everybody gets hurt. lilipas den yung kung magkakataon.
i will just stay here for a while, still wait for surprises
malay ba naten na sa kakahintay ko sa kakupadan nia, makilala ko yung god's best ko
pedeng hinde cia...hehehe
basta
i know and understand perfectly the "this" situation i am into. i'll stay for a while.
well that's enough update for now.
part2
ang second theme ng vacation ko eh about life and motherhood.
can't belive my only single female cousin in the philippines, who is also the same age as me, is already married. I went to batangas to witness their simple civil wedding.
parang dream ang lahat. parang naglalaro lang. at pagdating ko dun, the afternoon before their wedding, kakabili pa lang nila ng ring kase akala daw nila di na kailangan ng ring pag civil wedding lang. oh di ba para silang naglalaro lang. they are just completing the requirements pero hinde ko alam if she or both them really know that their entering into a lifelong committment.
mahirap yung pinasok ng pinsan ko. i know napasubo ren cia. a baby is on the way na kase. but i know it was a decision na mahirap para sa kanya. ksae kilala ko yun eh. parehas kameng marameng dreams sa buhay. marameng gustong puntahan, marating, at maging sa pag lipas ng araw.
but she have a different path now. kc may aakayin na ciang little kid along the way at i add mo pa yung asawa nia. wow. major change ng plans.
well, i know she will learn to be mature along the way. i know that her husband will mature enough for the three of them. kilala ko naman yung mapapangasawa nia. medyo matagal na reng kakilala ng pamilya ko. and he is nice guy. mas marunong pa nga siyang mag luto kesa sa pinsan ko.
so that was the 2nd week.
the 3rd week was spent for buying candles and visiting the people who have left us earlier this year.
everytime i remember this people, nandun paren yung a feeling of sadness. naiiyak paren ako. and m hoping masaya sila sa kung saan man sila naroon.
can't belive my only single female cousin in the philippines, who is also the same age as me, is already married. I went to batangas to witness their simple civil wedding.
parang dream ang lahat. parang naglalaro lang. at pagdating ko dun, the afternoon before their wedding, kakabili pa lang nila ng ring kase akala daw nila di na kailangan ng ring pag civil wedding lang. oh di ba para silang naglalaro lang. they are just completing the requirements pero hinde ko alam if she or both them really know that their entering into a lifelong committment.
mahirap yung pinasok ng pinsan ko. i know napasubo ren cia. a baby is on the way na kase. but i know it was a decision na mahirap para sa kanya. ksae kilala ko yun eh. parehas kameng marameng dreams sa buhay. marameng gustong puntahan, marating, at maging sa pag lipas ng araw.
but she have a different path now. kc may aakayin na ciang little kid along the way at i add mo pa yung asawa nia. wow. major change ng plans.
well, i know she will learn to be mature along the way. i know that her husband will mature enough for the three of them. kilala ko naman yung mapapangasawa nia. medyo matagal na reng kakilala ng pamilya ko. and he is nice guy. mas marunong pa nga siyang mag luto kesa sa pinsan ko.
so that was the 2nd week.
the 3rd week was spent for buying candles and visiting the people who have left us earlier this year.
everytime i remember this people, nandun paren yung a feeling of sadness. naiiyak paren ako. and m hoping masaya sila sa kung saan man sila naroon.
mga updates ng buhay ko!
ang sabe ni aj, mag-update daw ako sa blog ko.
so eto na iyon...
malapit na matapos ang almost 1 month vacation from school ( 26 days to exact) and i may say that i did have a different vacation this time.
actually family ang theme ng vacation ko kc halos buong bakasyon ko was spent with or for my family.
the first week was different. I went to bohol for a week. Panglao beach kame nagpunta. I had some tan. Syempre brown na ako lalo pa akong naging brown. hahaha. Nakakita na ren ako ng tarsier and nakita ko ren ang wonderful chocolate hills
it was a nature trip. Sobrang parang wino-worship ko ang kagandahan ng beach, dahel talagang halos araw-araw ng stay ko dun nakababad ako sa tubig (8 days ako sa bohol).
Chocolate hills is better in real life kesa picture. Pucha! ang green ng paligid, yung feeling na you want to inhale-exhale more often para mapalitan ang hanging pumapaloob sa aking baga. pakshet sa ganda!
one sad story i heard while we were in one of the peaks para i view ang chocolate hills, and sobrang sama ng dating governor ng bohol kase pina-quarry nia ang isa sa mga hills. grabe naman yun. stupid things pipol do for money. pero at least na-impeach na yun.
so that was my bohol trip.
when i got back to manila, i spent the next five days buying pasalubong for families para ipadala naman sa canada.
pagkatapos nun, went back to batangas and attend ang super mabilisang wedding ng pinsan ko.
post ko na muna to.
so eto na iyon...
malapit na matapos ang almost 1 month vacation from school ( 26 days to exact) and i may say that i did have a different vacation this time.
actually family ang theme ng vacation ko kc halos buong bakasyon ko was spent with or for my family.
the first week was different. I went to bohol for a week. Panglao beach kame nagpunta. I had some tan. Syempre brown na ako lalo pa akong naging brown. hahaha. Nakakita na ren ako ng tarsier and nakita ko ren ang wonderful chocolate hills
it was a nature trip. Sobrang parang wino-worship ko ang kagandahan ng beach, dahel talagang halos araw-araw ng stay ko dun nakababad ako sa tubig (8 days ako sa bohol).
Chocolate hills is better in real life kesa picture. Pucha! ang green ng paligid, yung feeling na you want to inhale-exhale more often para mapalitan ang hanging pumapaloob sa aking baga. pakshet sa ganda!
one sad story i heard while we were in one of the peaks para i view ang chocolate hills, and sobrang sama ng dating governor ng bohol kase pina-quarry nia ang isa sa mga hills. grabe naman yun. stupid things pipol do for money. pero at least na-impeach na yun.
so that was my bohol trip.
when i got back to manila, i spent the next five days buying pasalubong for families para ipadala naman sa canada.
pagkatapos nun, went back to batangas and attend ang super mabilisang wedding ng pinsan ko.
post ko na muna to.
Monday, September 26, 2005
baclaran trip
magsisimba tayo sa baclaran.
doon taos pusong magdadasal
magsisisndi ng kandila
makikiusap sa bathala
hindi ko alam kung bakit doon tayo pupunta
ang iniisip ko lang sana'y maging masaya
huwag namn sanang maging isang bad trip
ang ating baclaran trip
matatahimik lang ako
kapag lumipas na ang sabado
ewan, sana may saysay
sana ay may kulay
sana ang lahat ng ito ay maging totoo
sana hindi maging panagip na todo
doon taos pusong magdadasal
magsisisndi ng kandila
makikiusap sa bathala
hindi ko alam kung bakit doon tayo pupunta
ang iniisip ko lang sana'y maging masaya
huwag namn sanang maging isang bad trip
ang ating baclaran trip
matatahimik lang ako
kapag lumipas na ang sabado
ewan, sana may saysay
sana ay may kulay
sana ang lahat ng ito ay maging totoo
sana hindi maging panagip na todo
Friday, September 23, 2005
happy birthday!
hapi bday to me!
masaya ako. i feel contented sa buhay ko.
thankful for my family, thankful for my friends.
thankful for every blessings that come my way
thanks kuya jesS!
masaya ako. i feel contented sa buhay ko.
thankful for my family, thankful for my friends.
thankful for every blessings that come my way
thanks kuya jesS!
Wednesday, September 21, 2005
masaya dapat bukas!
masaya bukas!
kahet ano mangyare.
i'll be celebrating my bday in advance. magluluto ako ng pasta and bibile ako ng pizza para masarap and dinner.
tapos may wine pa na dadalen c don. astig!
m celebrating 23 years of a wonderful life and adventurous love life!
yahoo! yipeee! yeheey! huray!!!!!!!!!!!
hahahaha!
kahet ano mangyare.
i'll be celebrating my bday in advance. magluluto ako ng pasta and bibile ako ng pizza para masarap and dinner.
tapos may wine pa na dadalen c don. astig!
m celebrating 23 years of a wonderful life and adventurous love life!
yahoo! yipeee! yeheey! huray!!!!!!!!!!!
hahahaha!
Sunday, September 18, 2005
back to square one...
walang akong pakialam sa kung ano man ang maririnig ko sa mga tao sa paligid ko.
walang akong pakialam kung nahihiya ka o natotorpe ka.
problema mo iyon, kaya wag mo akong idamay!
i have to stick to my decision. i really can't wait for you.
though i like you still, i just hope you know i can't be around, can't be free forever. i am sorry.
i like you and i know you like me too. but please do something about it...
i hope you can do something about it.
i might be waiting or i rather not
but please...
walang akong pakialam kung nahihiya ka o natotorpe ka.
problema mo iyon, kaya wag mo akong idamay!
i have to stick to my decision. i really can't wait for you.
though i like you still, i just hope you know i can't be around, can't be free forever. i am sorry.
i like you and i know you like me too. but please do something about it...
i hope you can do something about it.
i might be waiting or i rather not
but please...
Subscribe to:
Posts (Atom)